Çocukluğumdan kalan hatıra...

Yaptığım el isleri benim için özeldir, çok mutlu oluyorum paylaştığım için. Çocukluğumda, elime iğne iplik verirler: 
           
-kızlar el isi öğrenmeli, yapamazsan beceriksiz, tembel ev hanımı olursun            
derlerdi,kızlar  hamarat olmalı her işi yapmalıydı...

Eee bende yapmalıydım hamarat desinler diye:) Kanaviçe isledim  ilk başladığımda. Zor geldi,aynı iğneyle kuyu kazar gibi. Birde o ipleri vardır tek tek temizlenir, bir yandan annem  o yaz bitsin ister, eee bitirirdik tabi:)

 

Bittiğinde hoşuma da gitti hani, güzel olmuştu, herkese ben isledim diye gösterdim. Her yaz tatili kızlarla bir araya gelir el işi yapardık.    Seneler geçti şimdilerde  kanaviçe moda oldu, bir ara “aman ne olacak bunlar atalım” denirken , iyi ki atmamışım eskiyen kanaviçeleri…

 

Beylerimizin sayesinde tanıştığım çok değer verdiğim arkadaşım  Nesrin Hanimin yardımıyla çok güzel oda takımı yaptım.     

Kanaviçelerin dibinden kestim, 1 gece sekersiz koyu çayda beklettim, sonra  tuz attığım sıcak su ile yıkayıp kuruttum, ütüledim kumaş tutkalı ile  parçayı kumaşa yapıştırdım fazla değil belirli yerlere sürdüm yapıştırıcıyı çünkü iğne girmez  her yerini yaparsak  görünmez iple   kenarlarını sıkıca diktim kumaş kenarları atmasın diye, sonra pul ve boncuk işledim üzerine...

 

Elişi moda olmasaydı, kumaşı eridi ne yapacağım ben bunu diye yer bezi yapar atardım,  simdi ise, çocukluğumda isleyip bitirdiğim   herkeslere gösterdiğim geldi aklıma yıllar sonra   yeni işlemişim  gibi sizlerle paylaşmak  istedim,  eriyen el işine tekrar hayat verdim, kim bilir daha kaç sene masa sehpa örtüsü olacak...... Buna ne denir bilmiyorum çocukluğumun   anısı olabilir mi..?


Sağlık  ve sevgiyle geçsin günleriniz… ve güzel anılarla...

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !